مي بيني سكوتم را!

مي بيني درماندگي ام را؟!

مي بيني نداشتنت چه بر سر فرياد خاموشم آورده است؟!

مي بيني ديگر رؤياي داشتنت هم نمي تواند تن لرزه هاي شبانه ام را آرام كند؟!

مي بيني هق هق ِ نگاهم چه سرد بر ديواره ي هميشه جاودانه ي نبودنت مشت مي زند؟!

مي بيني؟!...

ديگر شانه هايم تاب تحمل خستگي هايم را ندارد.

ديگر حتي حسرت باران هم نمي تواند حسرت نداشتن تو را كم كند.

ديگر آنقدر بغضم سنگين شده است كه توان گريستنم نيست.

مي بيني دستهايم سرد تر از هر زماني عكس ِ نداشته ات را مسح مي كند؟!

مي بيني؟!...

هنوز هم گمان مي كنم پائيز است و قرار است تو بيايي...

بهار هم نتوانست براي من پاييز را به پايان برساند...

مي بيني؟!... تقويم من تنها يك فصل دارد!!!

به ديوارها بنگر...

مي بيني ديوار هاي اتاق پر از خط هاي گذر زمان ست؟!

ديگر ديوارها جايي ندارند كه من خط نشان نيامدنت را بر پيكرشان نقش كنم!

مي دانم نازنين خاطري ندارد تا خيالت را از سفر پاك كند،

لااقل به هواي ديوار ها باز گرد!!!
 
ندانستم......

مگذار .....

مگذار كه عشق ، به عادت دوست داشتن تبديل شود !

مگذار كه حتي آب دادن گلهاي باغچه

به عادت آب دادن گلهاي باغچه تبديل شود !

عشق ، عادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتن ديگري نيست .

پيوسته نو كردن خواستني ست كه خود ، پيوسته ، خواهان نو شدن

است و دگرگون شدن .

تازگي ذات عشق است و طراوت ، بافت عشق .

چگونه مي شود تازگي و طراوت را از عشق گرفت ، و

عشق همچنان عشق بماند ؟؟؟

ندانستم که من کیستم.......

ولی دانستم تو کی هستی........

ندانستم که عاشق کیست...

 ولی دانستم عشق چیست.......

احساس نکردم شب روز میگذرد...

ولی احساس  کردم تویی که میگذری...

چشمانم به روشنایی جوابی نمی گفت.....

چشمانم  تو را جواب گفت....

دست هایم را باز خواهم گذاشت تا تورا در آغوش بگیرم....

قلبم را خواهم بست تا هیچ کس دیگری وارد آن نشود....

چشمانم را خواهم بست تا  تصویری غیر از تو در آن نقش نگیرد....

زبانم را خواهم بست تا بستن در های بسته را نگوییم....

گوش هایم را خواهم بست تا صدای عشق از آن بیرون نرود...

نگاهم را باز خواهم گذاشت تا عشق را همیشه ببینم...

احساس نکردم تکه آینه عشق در قلبم فرو رفت....

احساس نکردم سم عشق وجودم را فرا گرفت.....

احساس نکردم روزی خواهم شکست.....

روزی خواهم گریست...

روزی خواهم رفت  به آن طرف آینه....

آینه ای که تکه اش در قلبم است...

و نور زندگی من ...

و توان زندگی ام...

ندانستم زمستان کی گذشت...

ندانستم بهار آمد....

ندانستم بهار هم دارد می رود...

فقط دانستم این ما هستیم که مانده ایم و گذشتن ها رو تماشا میکنیم...

تماشا میکنیم و برای روزهای که بر نمی گردند اشک میریزیم......

ندانستم زندگی چیست.....بلکه دانستم زندگی کردن چیست...

ندانستم دستانم به هم  میرسند.... دانستم دستانم به تو نمی رسند....

نگاهم تورا نخواهد دید.....قلبم تورا خواهد دید....

بعد از همه ندانسته هایم....

دانستم که  دوست داشتن تو است که تا آخر عمر خواهد ماند....و من دوست دار تو...

و دانستم که عشقم برای تو است......و من عشق تو....

آنگاه که نخستین گام را در دنیا گذاشتم

بغض اتشینی گلویم را می فشرد

شاید دلیل ان غربت و دلتنگی بود

و هر لحظه شدت میگرفت

چنانکه با تمام وجودم گریه را سر دادم اما..

گریه هم ارامم نکرد...

تا اینکه مرا به اغوش کشیدی

و من صدای طپش های قلبت را شنیدم

و ارام به صدای روح نواز قلبت گوش سپردم

و چنان ارامشی نصیبم شد که دیگر

نه از بغض خبری بود و نه احساس غربت

گویی با تمام وجودم به صدای قلبت..

بوی محبتت و صفای وجودت اعتماد کردم

و دریافتم که تنها نیاز حقیقی ام لبخند زیبای تو

و آغوش گرم و بی مثالت است

فدای صفای وجودت شوم

 آن روزکه با گلها خداحافظي کردم فکرنمي کردم که اين نگاه آخراست فکرنمي کردم فاصله ها

    مثل علف هاي هرز روي نگاهم را مي پوشانند کاش مي دانستي چقدر دلم برايت تنگ شده

مادر

                               دنیا اگه گهره باشه

 ته خنه نوازشه

                               تو دنی باشی

 روز اتا ساله

                               سنگ پلی ماله

               جان ماردا

       مادرم اگرچه رفتی اما یادت همیشه در قلب من باقیست

 کبوتر بچه  بودم  مادرم  مرد

                                    مرا دست دایه دادند دایه هم مرد

 مرا بهرشیرخوردن به گوساله سپردند

                                    ولی از بخت بد گوساله هم مرد

گریز و درد

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت
                             راهی بجز گریز برایم نمانده بود
این عشق آتشین پر از درد بی امید
                                       در وادی گناه و جنونم کشانده بود
رفتم که داغ بوسه پر حسرت ترا 
                       با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم
      رفتم که نا تمام بمانم در این سرود
                   رفتم که با نگفته بخود آبرو دهم
                          رفتم ‚ مگو ‚ مگو که چرا رفت ‚ ننگ بود
    عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما
                             از پرده خموشی و ظلمت چو نور صبح
                                                               بیرون فتاده بود یکباره راز ما
       رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم
                                                        در لابلای دامن شبرنگ زندگی
                                  رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان
                                            فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی
      من از دو چشم روشن و گریان گریختم
                          از خنده های وحشی طوفان گریختم
                                      از بستر وصال به آغوش سر هجر
                        آزرده از ملامت وجدان گریختم
     ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز
                       دیگر سراغ شعله آتش زمن مگیر
                              می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم
                                          مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر
     روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش
                        در دامن سکوت بتلخی گریستم
                                   نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها
                                            دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم

                                        زمستون رفت و شد فصل پریدن

همین دیروز تو از این خونه رفتی

                                        ولی از برگشتن چیزی نداشتی

  نگاهی که من

همیشه از آسمان دزدیده ام

 وستاره ای که هر شب با دستانم خاموش می کنم

 باور رفتن...

 باور گذشتن...

باور باز نیامدن...

 و رد پایی مانده بر امتداد چشمانی خسته

 رویاهایی پر از التهاب

 خوابهایی پر از تب

                    وچشمانی که خیال رفتن ندارند.....

  

 بیا وقتی برای عشق،هورا می کشد احساس
 به روی اجتماع بغض حسرت،گاز اشک آور بیاندازیم
 بیا با خود بیاندیشیم
 اگریک روز تمام جاده های عشق را بستند؛
 اگر یک سال چندین فصل برف بی کسی بارید؛
 اگر یک روز نرگس در کنار چشمه غیبش زد؛
 اگر یک شب شقایق مرد؛
 تکلیف دل ما چیست؟
 و من احساس سرخی می کنم چندیست
 و من از چند شبنم پیش در خوابم
 نزول عشق را دیدم
 چرا بعضی برای عشق،دلهاشان نمی لرزد؟
 چرا بعضی نمی دانند که این دنیا
 به تار موی یک عاشق نمی ارزد؟
 چرا بعضی تمام فکرشان ذکر است
 و در آن ذکر هم یاد خدا خالیست؟
 و گویی میوه اخلاصشان کال است
 چرا شغل شریف و رایج این عصر رجالیست؟
 چرا در اقتصادِ راکدِ احساسِ این مکاره بازاران
 صداقت نیز دلالیست؟

 باز شب آمد بدنها خسته شد 

خستگان خفتند و درها بسته شد

 از آن ایام خوب و ظاهرا سر خوش

 دلی مانده ؛ سیه چرده ، خمیده ، لاغر و ناخوش!

 تو میدانی خداوندا !

 چه ها برمن گذشت و دم نیاوردم ..

 سپاست را ادا کردم

 ندارم منت و دانم

 که بیشش را قضا کردم !

 (تو خود بگذر)

  خداوندا !

 زمن بگذر،

 به حالم التفاتی کن ،

 مرا از این حصار تنگ ،

 رهایم کن ! ، رهایم کن !

 مرا در این شب ظلمانی تنها

 صدایم کن ! ، صدایم کن !

 سالها ميگذرد از شب تلخ وداع
 از همان شب كه تو رفتي و به چشمان پر از حسرت من خنديدي
 تو نميدانستي
 تو نمي فهميدي
 كه چه رنجي دارد با دل سوخته اي سر كردن
 رفتي و از دل من روشنايي ها رفت
 ليك بعد از ان شب
 هر شبم را شمعي روشني مي بخشيد
 بر غمم مي افزود
 جاي خالي تو را ميديدم
 مي كشيدم آهي از سر حسرت و مي خنديدم
 به وفاي دل تو
 و به خوش باوري اين دل بيچاره خود
 ناگهان ياد تو مي افتادم
 باز مي لرزيدم
 گريه سر مي دادم
 خواب مي ديدم من كه تو بر ميگردي
 تا سر انجام شبي سرد و بلند
 اشك چشمان سياهم خشكيد
 آتش عشق تو خا كستر شد
 ياد تو در دل من پرپر شد
 اندكي بعد گذشت
 اينك اين من...تنها...دستهايم سرد است
 قدرتم نيست دگر...تا كه شعري گويم
 گر چه تنها هستم
 نه به دنبال توام
 نه تو را مي جويم
 حال مي فهمم من...چه عبث بود آن خواب
 كاش مي دانستم عشق تو مي گذرد
 تو چه آسان گفتي دوستت دارم را
 و چه آسان رفتي...
 كاش مي فهميدي وسعت حرفت را
 آه...افسوس چه سود
 قصه اي بود و نبود

زندگی سخت ساده است

خطر کن ،

وارد بازی شو ،

چه چیزی از دست می دهی ؟

با دست ها ی تهی آمده ایم

با دست ها ی تهی خواهیم رفت .

نه چیزی نیست از دست بدهیم

فرصتی بسیار کوتاه به ما داده اند

تا سر زنده باشیم

تا ترانه ای زیبا بخوانیم

و فرصت به پایان خواهد رسید ،

آری ، اینگونه است که هر لحظه مغتنم است .

   آینه ی سفر
 
 مسافر از کنارِ من ساکتُ بی صدا گذشت
 
 رفت تا تو خاطرات من شاید بشه یه سرگذشت
 
 مسافری که هر قدم با منُ مثلِ سایه بود
 
 منُ تو غُربت جا گذاش، رَف با بودُ نَبود
 
 مسافِرِ خسته ی مَن، مَن از تو خسته تَر بودم
 
 تُو رفتیُ پَر کشیدی، مَن که کبوتر نبودم
 
 رفتی رسیدی آسمون، خوب می دونم قَد کشیدی
 
 امّا تو آینه ی َسَفر، چشمای خیسُ ندیدی
 
 دلم می خواد داد بزنم، نفرین بِه هر چی سَفرِه
 
 آخرِ قصّه ی سفر، این عشقِ که دربِدرِ
 
 سفر اَگِه قصّه باشه، آخرِ قصّه مُردَنِ
 
 از غصّه دل شکستنُ، به گریه دِل سِپردن ِ
 
 مسافِرِ ساده ی من، از کی فرار کردی بگو
 
 نیستی ولی خیالِ من، نشسته با تُو روبرو
 
 فاصِله بینِ منُ تُو، دُرُستِه صد تا نَفَسِه
 
 امّا هوای ِ سبزِ تُو، پیشِ دلَم تو قَفسِه....

 تو اون شام مهتاب کنارم نشستی

 عجب شاخه گل وار به پایم شکستی

 قلم زد نگاهت به نقش آفرینی
 

 که صورتگری را نبود این چنینی

 پریزاد عشقو مه آسا کشیدی

 خدا را به شور تماشا کشیدی

 تو دونسته بودی، چه خوش باورم من
 

 شکفتی و گفتی، از عشق پرپرم من

 تا گفتم کی هستی، تو گفتی یه بی تاب

 تا گفتم دلت کو، تو گفتی که دریاب

 قسم خوردی بر ماه ، که عاشقترینی
 

 تو یک جمع عاشق ، تو صادقترینی

 همون لحظه ابری رخ ماهو آشفت
 

 به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت

 گذشت روزگاری از اون لحظه ناب
 

 که معراج دل بود به درگاه مهتاب

 در اون درگه عشق چه محتاج نشستم
 

 تو هر شام مهتاب به پایت شکستم

 تو از این شکستن خبرداری یا نه
 

 هنوز شور عشقو به سر داری یا نه

 تو دونسته بودی، چه خوش باورم من
 

 شکفتی و گفتی، از عشق پرپرم من

 تا گفتم کی هستی، تو گفتی یه بی تاب
 

 تا گفتم دلت کو، تو گفتی که دریاب

 قسم خوردی بر ماه ، که عاشقترینی

 تو یک جمع عاشق ، تو صادقترینی

 همون لحظه ابری رخ ماهو آشفت

 به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت

 هنوزم تو شبهات اگه ماهو داری

 من اون ماهو دادم به تو یادگاری

 هنوزم تو شبهات اگه ماهو داری
 

 من اون ماهو دادم به تو یادگاری

 من اون ماهو دادم به تو یادگاری
 من اون ماهو دادم به تو یادگاری
 من اون ماهو دادم به تو یادگاری

 اگر دنیای ما دنیای سنگ است

 بدان سنگینی سنگ هم قشنگ است

 اگر دنیای ما دنیای درد است

 بدان عاشق شدن از بحر رنج است

 اگر عاشق شدن پس یک گناه است

 دل عاشق شکستن صد گناه است 

  براي شکستن دل يه لحظه وقت کافيه

  اما براي اينکه از دلش در بياري

  شايد هيچ وقت فرصت پيدا نکني

  مي شه بعضي ها رو مثل اشک از چشمات بندازی

  اما نميتوني

  جلوي اشکي را بگيري که با رفتن بعضي ها از چشمات جاري بشه

 کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

 کار ما شاید این است

 که در افسون گل سرخ شناور باشیم

 پشت پنجره ام را کوبید
 گفتم که هستی؟
 گفت:آفتاب
 بی اعتنا طناب را آماده کردم
 پشت پنجره ام را کوبید
 گفتم که هستی؟
 گفت:ماه
 بی اعتنا طناب را آماده کردم
 پشت پنجره ام را کوبیدند
 گفتم که هستید؟
 گفتند:همه ی ستارگان دنیا
 بی اعتنا طناب را آماده کردم
 پشت پنجره ام را کوبید
 گفتم که هستی؟
 گفت:پرنده آزادی
 و من پنجره را با اشتیاق باز کردم.
 ((فقط بخوان))

اگه قسمت بود بر مي گرده ، اگه هم بر نگشت از اولش مال تو نبوده 
                                                                                                                                          

 قرار است امشب دو ماهی بمیرند
 

 که دیگر سراغی ز دریا نگیرند 

 قرار است چشمان ما بسته گردند

 اگر چه پر از آرزوهای پیرند
 

 و بوی جهنم که آید از این شهر
 

 و مردان اینجا چه نا سر به زیرند 
 

 تمام فصولی که می آید امسال
 

 بدون شک از ابتدا سردسیرند
 

 بعید است امسال دستان سردم
 

 بدون بهار شما جان بگیرند
 

 و یک سال دیگر گذشت و نفسهام
 

 از این لحظه های پر از غصه سیرند
 

 شب سرد و بی انتهای زمستان
 

 قدمها مردد ولی ناگزیرند
 

 دو خط موازی رسیدن ندارند

 دو خط موازی فقط هم مسیرند

 یه روز از همین روزای بی کسی

 دوباره منو به یادت میاری

 ولی چشماتو می بندی دوباره

 منو تو فاصله ها جا میزاری

 مثل یک خوابی که یادت نمیاد

 مثل یک خاطره ای که گم شده

 دستستو به چشم ابرا می کشی

 ولی دستت بوی بارون نمیده

 حیف از اون خاطره های خوبمون

 که فقط تو حد یک خاطره موند

 راه ما از همدیگه جدا شده

 سرنوشت ما رو به دنبالش کشوند

 یه روز از همین روزای بی کسی

 تو تنت یه پیرهن مشکی میشم

 تو میای به عکس من خیره میشی

 تو چشات یه قطره ی اشکی میشم

 یه روز از همین روزای بی کسی

 مثل دریا تو خودم آروم میشم

 تو میای رو قبر من گل میزاری

 من دیگه برای تو تموم میشم